Durak

Madem gidecektin niye geldin dedim kağıda bugün kalemin aracılığıyla. Ne saçma. Sen duruyordun ve o, senin bulunduğun duraktan geçmek zorundaydı. Senin durgunluğun, onun hareketliliği bu sonu kaçınılmaz kılıyordu.
onu geldiğinde durmamakla suçlayamam, dişe dokunur bir manzara yok ankarada. Bana bakmayacaksa, olabildiğine bozkır, beton, kalabalık, gri geriye kalan.
Ama kendimi de suçlayamıyorum, onun hızına yetişmeme imkan yok. Yorgunum, kaçmaktan yoruldum.
Bir şiir düştü aklıma şimdi;
      “bir aşkı
      paylaşmak için çok geç…
      bir paylaşıma
      aşık olmak içinse erken…
      beni sevda yerimden vurdu yine zaman..”