Ölü Adamın Bahçesi - 6

Bugün çok kötü hissediyorum. Sebep olanları zihnimde iyi tutmaya, onların hatıralarına zarar vermemeye calısmayacağım artık. Bok gibisiniz. Kendinizi muhteşem, adil, şeffaf görüp; bulduğunuz ilk fırsatta çöplük ruhunuza dönüyorsunuz. Adaletten dem vurduktan hemen sonra hak yemeye, hakkım demeye başlıyorsunuz. Size karşı şeffaf olunmasını isteyip, ellerinizi, kalbinizi ve ruhunuzu devamlı karanlıkta tutuyorsunuz, görünmesin diye. Arkadan istediğinizi çeviriyorsunuz.

Ben kötü biri değilim, belki herkese her zaman iyi olmadım. Ama kasıtlı kötülük yapmadım hiçbirinize. Sizin sesinizde iyilik, ah o ince ses tonu, acıma ile üzülme arasında, empati yapar gibi. Zihninizde kötülük, can yakma arzusu var. Kendi boğuştuğunuz sorunlarınızdan güç alıp saldırıyorsunuz bana dimdik durduğumu sanıp. Evet doğru olduğum yerdeyim, ama ne enkazlardan çıktım kendimce. Ruhumu karartan sadece ellerim miydi. Hayır. Üzerimdeki sadece toz. Evet haklısınız yanlış yoldayım ama yol öyle güzel ki..

Siz sözde var olup, özde hiç olmayan, arandığında ulaşılan ama hiç ulaşmayan, nasıl olduğunu bilen ama nasılsın diye sormayansınız.

Ah yenilgilerim. Siz de benim yenilgilerimsiniz. Nefretle tanıştırdınız beni. Çünkü rahatınız bozulmasın diye düşündüğünüz her saniye, sizin rahatınızı düşünerek geçirdiğim zamanlarıma acıyorum. Aman bozmayın rahatınızı, kendinizden baskasını düşünmeyin. Ve ne olursunuz kendinize söylediğiniz yalanı sürdürün. “Ben seni düşündüm.”