Ölüm Acısı Bencildir - 2

Önce sadece masayı silen bir eldi. Yüzünü görmemiştim, bakmamıştım da diyebilirim. Mutlu da hissediyordum, kahve içiyordum çünkü ve ortalama bir lezzetteydi. İyiyi ve çok iyiyi karşılaştığımda övüyorum sadece, aramıyorum. Bu arayışa girince, hayatımın her kısmında bunu yapacakmışım da bunu da beceremeyeceğime eminmişim gibi çünkü.

Arayışta olmadığım ve aranmadığım bir anda, diğer bir deyişle mutluyken - mutluluk üzerine de şu ara çok düşünmeyip varlığına inanıyorum sadece, tanrı gibi. - bir anda yüzüne bakmak için kaldırdım yüzümü. Özür dilemiş ve acele etmeyin demişti ben bardağımı ve kül tablasını masayı silmesi için kaldırdığımda. Bu mahcubiyet, ses tonu ve ellerini hareket edişindeki sakinlik belki buna sebepti ya da tanrı. Bilmiyorum.

Bir anda gözümün önünden yüzlerce fotoğrafın saniyede 24 kare hızında aktığını hissettim. Birbirinden alakasız fotoğraflar olduğundan bir anlam yükleyemedim önce gözüme görünene. Sonra babam dedim sessizce. Belki de başka hiç bir kelimede dudaklarım birbirine bu kadar sesleri çıkartmayacak gibi değmedi. Babam dedim sessizce.

Telefonumu aldım elime hemen. Fotoğraf galerisinde onun için yaptığım klasöre girmek gelmedi aklımda. Tüm fotoğrafların arasında hızlı bir kovalamacadan sonra, ondan kalan fotoğraflardan birini açtım. Boğazım düğümlendi. Babam.

Babam gibi olan adam masayı sildikten sonra çöpleri almak için dışarıya doğru yöneldi. Aksak. Babam. Gözüm doldu. Tek başıma olsaydım ya da tek başıma hissetseydim, ağlardım.

Yine omuzlarıma yirmiyedinisan gecesinden bir ağrı çöktü, ağlayamama ağrısı. Adem elması gibi sadece erkeklere özgü olduğunu düşündüğümden adem ağrısı demiştim adına yakın zamanda düşünürken.

Bütün bunlar son bir saat içinde oldu ve ben halen ölümle sonuçlanması muhtemel bir kazayı yaşadıktan hemen sonrası gibi hissediyorum, düşüncelerim nefes nefese, dakikada 148 ağrı. İyi değilim diyebildim ama bu defa, ilk başta kendime.

Bu da babamla ilgili yaşadığım ilk kriz. Ölüm acısı bencildir ve özleyen herkes adına diyebilirim ki,özleyenler yalnızdır.